Skip to main content

Posts

Featured Post

It's the journey...

An old saying among the explorers of the Americas says, "It is not life that matters, but the journey." But who among us enjoys the journey? We are busy deciding when, in a future date, we should be happy, that we have pushed to the back of our mind the truth that "now" we should be happy. Now, or that moment never comes.
Life is just a collection of moments, which includes this moment. If we think we'll be happy after shifting to 'our' new house or driving 'our' new car or walking on the streets of Paris or along the Thames bridge, it's just a never-ending story.
Recent posts

Being aware?

Osho, you were wrong. You said we should always be aware of the present. We should be fully aware of the work at hand, even if it's a simple one as breathing. 
No. If we try to constantly remain aware of our present, we will lose our dreamy state, and thus creativity. It's only when we dream that we can create, imagine. Nothing new will be born without dreams. Not even ideas.

Dream's wagon

Riding on the dream's wagon, I passed my childhood. I was a big dreamer. I lived in my own little world where fairies existed, adventures came searching for me and I was the heroine who won always.
Now I know that all kids dream like I did. Anyway it was fun and took my mind from the outside world which seemed an alien planet to my mind. I never could mingle with anybody else, bar a few, because my beliefs were different. My aims and aspirations were different. Now I wonder if I should have atleast tried.

Sea child

Grey skies and muddied waters. The beach was sad and the sky cried. Waves tried to run but were pulled back into the ocean. They even tried to hug the sun's peeping reflection on the sand. Froth lined the shores.
Rainy season brings out the worst in the ocean. It gets depressed, angry and quite moody. It tries to scare away uninvited guests. It hides its fishes from fishermen. Acts like a child. But it has an admirer in me; for, I love the sea.

Norfolk Pine

Norfolk Pine tree soaking up the rain delightedly in our garden

ಮಳೆ ಬಂತು

ಒಂದು ಹಳದಿ ಮುದಿ ಎಲೆ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಲೂ ಕೂಡದು ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ಅಂಗಳಕ್ಕಿಳಿಯಿತು. ಅದೇ ಒಣ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಗಳು ಪಟ ಪಟ ಕೆಳಗೆ ಹಾರಿ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವರನ್ನೆಲ್ಲ ಹೆದರಿಸಿ ಓಡಿಸಿದವು. ಮರಗಳೆಲ್ಲ ತಟಸ್ಥ. ನೀನು ಬಂದರೆಷ್ಟು ಬಿಟ್ಟರೆಷ್ಟು ಅನ್ನುವ ಹಾಗೆ. ಒಳಗೊಳಗೇ ಬರದೇ ಇದ್ದರೆ ಅನ್ನುವ ದುಗುಡ ಬೇರೆ.
ಆದರೂ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಹನಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಮೊದಲು ಕಳಿಸಿ, ನಂತರ ನೆಲಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿದವು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಹನಿಗಳು.
ಗದ್ದಲದ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮಳೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ಈ ಸಲದ ಮಳೆಗಾಲವೇ ವಿಚಿತ್ರ. ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತಂಪು ಮಾಡಲು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಮೋಡ ಕರಗಬೇಕೋ. ಇನ್ನು ಮೇಲೆ ಹೀಗೇನೋ.

ಆ ಮನೆ

ಮನೆಯ ಗೇಟಿನ ಮೇಲೆ ತಲೆಯಿಟ್ಟು ಎಡಗಡೆ ನೋಡಿದರೆ ಆ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಹೆಂಚಿನ ಮನೆ ನನ್ನ 13 ವರ್ಷ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆಗ ಇನ್ನೂ ಪ್ರೈಮರಿ ದಾಟಿರದಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಮನಸಲ್ಲಿ ನನ್ನಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿವಂತೆ ದೊಡ್ಡವರೂ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ನಾನು serious. ಜಾಸ್ತಿ ಮಾತಿಲ್ಲ, ನಗುವಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರ ಕಂಡರೂ ಅದನ್ನು ಮೆದುಳೆಂಬ ಚೀಲದೊಳಗೆ ತುಂಬಿಸದೆ ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆ ಮನೆ ನನಗೆ ಕಲಿಸಿದ್ದು ಚಿನ್ನಿದಾಂಡು, ಯೋಗ; ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಇಬ್ಬರು ಅದ್ಭುತ ಟೀಚರುಗಳ ಅಕ್ಕರೆ, ಪುರಾಣಗಳ ಪರಿಚಯ.
ಬೆಳಗೆದ್ದು ಕಿಟಕಿ ಹತ್ತಿರ ಬಂದರೆ ಹೊರಗೆ ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣದ ಬೋಗನ್ ವಿಲ್ಲಾದ ಆವರಣ. ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ನಗು. ಮನೆಯೆದುರು ಬಾವಿ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಬದುಕಿಸಲೇಬೇಕೆಂದು ಪಣ ತೊಟ್ಟು ಬಾಟಲಿಯೊಳಗೆ ನೀರು ತುಂಬಿಸಿ ನಾನಿಟ್ಟ ಲಿಲ್ಲಿ ಹೂವು. ಮನೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇರುವ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮೇಲೆ ಹಿಂಡು ಹಿಂಡು ಪಾರಿವಾಳಗಳು. ಆಟ ಆಡಿ ಬೋರಾದಾಗ ತಿನ್ನುವ ಹುಳಿ ಬಿಂಬಳಿಕಾಯಿ.
ನಿಧಾನ ಹೋದರೆ ಆಗ ಈ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ತುಂಬಿದ್ದ ಹುಚ್ಚರು ಸಿಗುತ್ತಾರೆಂದು ಮನೆಯಿಂದ ಶಾಲೆವರೆಗೂ ಒಂದೇ ಓಟ.
ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ದಿನಗಳು ಈಗ nostalgic.  ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಬಂದದ್ದೂ ಆ ಮನೆಯ ಎದುರಿಗೆ. ಅಲ್ಲಿನ ನೆನಪುಗಳಿಗೆ.
ರಜೆ ಸಿಕ್ಕರೆ, ಮಾವ ಅಥವಾ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮಂದಿರು ಬಂದರೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ಉತ್ಸಾಹ. ಆಗೆಲ್ಲ ಮಳೆ ಏನೂ ಅಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೇ ಬಸ್ …

Weeding, again.

Every time I weed the garden, I am filled with guilt. What right do I have to kill the plants which are not useful to us? I don't know if I'm repeating myself. But since every living being, including a weed, has life, how can I decide based on my perception of usefulness?
That's how this world works. We decide what to stay and what to die on this earth. If something helps us, we keep it.