Skip to main content

Posts

Featured Post

It's the journey...

An old saying among the explorers of the Americas says, "It is not life that matters, but the journey." But who among us enjoys the journey? We are busy deciding when, in a future date, we should be happy, that we have pushed to the back of our mind the truth that "now" we should be happy. Now, or that moment never comes.
Life is just a collection of moments, which includes this moment. If we think we'll be happy after shifting to 'our' new house or driving 'our' new car or walking on the streets of Paris or along the Thames bridge, it's just a never-ending story.
Recent posts

Norfolk Pine

Norfolk Pine tree soaking up the rain delightedly at our garden

ಮಳೆ ಬಂತು

ಒಂದು ಹಳದಿ ಮುದಿ ಎಲೆ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಲೂ ಕೂಡದು ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ಅಂಗಳಕ್ಕಿಳಿಯಿತು. ಅದೇ ಒಣ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಗಳು ಪಟ ಪಟ ಕೆಳಗೆ ಹಾರಿ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವರನ್ನೆಲ್ಲ ಹೆದರಿಸಿ ಓಡಿಸಿದವು. ಮರಗಳೆಲ್ಲ ತಟಸ್ಥ. ನೀನು ಬಂದರೆಷ್ಟು ಬಿಟ್ಟರೆಷ್ಟು ಅನ್ನುವ ಹಾಗೆ. ಒಳಗೊಳಗೇ ಬರದೇ ಇದ್ದರೆ ಅನ್ನುವ ದುಗುಡ ಬೇರೆ.
ಆದರೂ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಹನಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಮೊದಲು ಕಳಿಸಿ, ನಂತರ ನೆಲಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿದವು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಹನಿಗಳು.
ಗದ್ದಲದ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮಳೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ಈ ಸಲದ ಮಳೆಗಾಲವೇ ವಿಚಿತ್ರ. ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತಂಪು ಮಾಡಲು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಮೋಡ ಕರಗಬೇಕೋ. ಇನ್ನು ಮೇಲೆ ಹೀಗೇನೋ.

ಆ ಮನೆ

ಮನೆಯ ಗೇಟಿನ ಮೇಲೆ ತಲೆಯಿಟ್ಟು ಎಡಗಡೆ ನೋಡಿದರೆ ಆ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಹೆಂಚಿನ ಮನೆ ನನ್ನ 13 ವರ್ಷ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆಗ ಇನ್ನೂ ಪ್ರೈಮರಿ ದಾಟಿರದಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಮನಸಲ್ಲಿ ನನ್ನಷ್ಟು ಬುದ್ಧಿವಂತೆ ದೊಡ್ಡವರೂ ಇಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೇ ನಾನು serious. ಜಾಸ್ತಿ ಮಾತಿಲ್ಲ, ನಗುವಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರ ಕಂಡರೂ ಅದನ್ನು ಮೆದುಳೆಂಬ ಚೀಲದೊಳಗೆ ತುಂಬಿಸದೆ ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಆ ಮನೆ ನನಗೆ ಕಲಿಸಿದ್ದು ಚಿನ್ನಿದಾಂಡು, ಯೋಗ; ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಇಬ್ಬರು ಅದ್ಭುತ ಟೀಚರುಗಳ ಅಕ್ಕರೆ, ಪುರಾಣಗಳ ಪರಿಚಯ.
ಬೆಳಗೆದ್ದು ಕಿಟಕಿ ಹತ್ತಿರ ಬಂದರೆ ಹೊರಗೆ ಗುಲಾಬಿ ಬಣ್ಣದ ಬೋಗನ್ ವಿಲ್ಲಾದ ಆವರಣ. ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ನಗು. ಮನೆಯೆದುರು ಬಾವಿ ಕಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಬದುಕಿಸಲೇಬೇಕೆಂದು ಪಣ ತೊಟ್ಟು ಬಾಟಲಿಯೊಳಗೆ ನೀರು ತುಂಬಿಸಿ ನಾನಿಟ್ಟ ಲಿಲ್ಲಿ ಹೂವು. ಮನೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಇರುವ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮೇಲೆ ಹಿಂಡು ಹಿಂಡು ಪಾರಿವಾಳಗಳು. ಆಟ ಆಡಿ ಬೋರಾದಾಗ ತಿನ್ನುವ ಹುಳಿ ಬಿಂಬಳಿಕಾಯಿ.
ನಿಧಾನ ಹೋದರೆ ಆಗ ಈ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ತುಂಬಿದ್ದ ಹುಚ್ಚರು ಸಿಗುತ್ತಾರೆಂದು ಮನೆಯಿಂದ ಶಾಲೆವರೆಗೂ ಒಂದೇ ಓಟ.
ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ದಿನಗಳು ಈಗ nostalgic.  ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಬಂದದ್ದೂ ಆ ಮನೆಯ ಎದುರಿಗೆ. ಅಲ್ಲಿನ ನೆನಪುಗಳಿಗೆ.
ರಜೆ ಸಿಕ್ಕರೆ, ಮಾವ ಅಥವಾ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮಂದಿರು ಬಂದರೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ಉತ್ಸಾಹ. ಆಗೆಲ್ಲ ಮಳೆ ಏನೂ ಅಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೇ ಬಸ್ …

Weeding, again.

Every time I weed the garden, I am filled with guilt. What right do I have to kill the plants which are not useful to us? I don't know if I'm repeating myself. But since every living being, including a weed, has life, how can I decide based on my perception of usefulness?
That's how this world works. We decide what to stay and what to die on this earth. If something helps us, we keep it.

A weed's life

I planted some rose bushes, a few aloe vera and chrysanthemum plants. All of them died. Then I, very ambitiously, planted a butter fruit seed. It lost its life after growing to be a healthy plant of about my height when somebody decided it was a mere weed and stifled it with heaps of dry twigs and leaves.
Thus ended my gardening. I wondered how weeds grew so abundantly without any added nutrition or care in the same soil.
It was only yesterday that I could think of a reason. The weeds were free. They grew where they wanted, when they liked. No human conditioned their growth. The soil was theirs, the water and the sun.
We plant a seed with love, take care of it with love.
But I realise now that freedom is infinitely more necessary than love.

ಪಯಣ

ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಓಡಿ ಓಡಿಯೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಮುಟ್ಟಲಾಗದೆ ಹಿಂದುಳಿದ ಮರಗಳು, ಒಂಟಿ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಕೂತು ಓಡುತ್ತಿರುವ ರೈಲನ್ನೆ ನೋಡುತ್ತಾ ತನ್ನೊಳಗೇ ಕಳೆದು ಹೋದಂತಿರುವ ಮೀನುಗಾರ, ಟ್ರೇನು ಯಾಕಿನ್ನು ಬರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಪದೇ ಪದೇ ಇಣುಕಿ ನೋಡುವ ಪ್ರಯಾಣಿಕ, ಒಳಗೆ ಕೂತು ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ತನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ಸರಿತೂಗಿಸಿ ನೋಡುವಾಗಲೇ ಚಾದರ ಹೊದಿಸಿದ ಹಾಗೆ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವ ಕತ್ತಲು.
ಟ್ರೇನ್ ಹತ್ತಿ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಾದವು. ಅಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಕತೆ, ವ್ಯಕ್ತಿಚಿತ್ರಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಬಾಗಿಲ ಹತ್ತಿರ ಬೀಸುವ ಗಾಳಿಗೆ ಮುಖವೊಡ್ಡಿ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಹರಟುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಎದುರು ಕೂತವರನ್ನೆಲ್ಲ ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಂಡು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೋರ್ ಹೊಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮದುವೆಯಾಗಿ 5 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು Jab we met ಸ್ಟೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಓಡಿ ಬಂದು ಹೊರಟ ಟ್ರೇನ್ ಹತ್ತಿದ್ದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಅದೂ ಒಂದು ಚೆಂದದ ನೆನಪು.
ಈಗ ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದೆ.

Bougainvillea

Now I get to see bougainvillea very rarely. Once upon a time it grew in abundance in front of our home spreading a pink glow on our walls. To me, a child then, it was one of the pleasant wonders of nature. I loved the way the flowers took on an ethereal transparency. Then as we left that house, the memory of bougainvillea faded. When I saw it again a week ago, I remembered the mornings I had spent looking out of the window as dew settled on the pinks and greens of bougainvillea. I also remembered how I saw my husband for the first time when he was a teenager and I, a scrawny school girl.